Op zoek naar de lekkerste wijn ter wereld 1 februari 2011

 

vulkaan
Vergeleken bij de leeftijd van de Aarde is onze reisbestemming nog jong. Zij ontstond uit een magmabron in de zeebodem voor de kust van Noord-Afrika, die miljoenen jaren lang kolkende lava bleef uitbraken en
zo een roodgloeiende berg schiep. Relatief onlangs, pas 5000 jaar geleden, kwam die vulkaan tot rust.
2000 jaar later voeren de eerste vastelandbewoners over
en zetten voorzichtig voet op het nog lauwwarme land. 
Door een mirakel bleef het eiland daarna eeuwenlang onontdekt. Terwijl in Europa niemand meer opkeek van een gepoederde pruik, de boekdrukkunst, of het buskruit, leefden de vulkaaneilandbewoners afgescheiden van de rest van de wereld
nog steeds in grotten, knagend op een knol, zich traag krabbend met een potscherf.
Pas in de 15e eeuw werd het eiland door
de Spanjaarden ontdekt. Zij noemden
het Gran Canaria, aka ‘Het eiland van de eeuwige lente’.

 

knipsel

Op deze molshoop versteende lava van 1500 km2, net een maatje groter dan de provincie Utrecht, heerst volgens de Nasa het ‘Beste klimaat ter wereld’. Vandaar misschien,
dat er ook de ‘Beste wijn ter wereld’ wordt gemaakt?
We pakten onze koffers.

koffers

 

mojo
Tweeduizend jaar evolutionaire achterstand wreekt zich het eerst in de keuken; de lokale cuisine is nog steeds op holbewonerniveau. Een der populairste gerechten bestaat uit een bord aardknollen bedekt onder vulkaankleurige derrie. Maar ai ai ai caramba! Wat is dat lippensmakkend lekker! De Spaanse keuken is als het land zelf: ruig, bonkig en onbeholpen, maar van een verrukkelijke aardsheid. Zeker met een fles stoere rioja erbij.
Bij wijze van voorgerecht konden we gebit en maagwand torture-testen middels rauwe knoflook, kogelharde tomaten en droog brood, te soppen in een mollige smeer die ‘Mojo’, spreek uit ‘Moggo’, wordt genoemd. Ook deze schaal ging schoon leeg. De avond gleed voorbij als een schaduw over het water.

 

dik
In de sixties arriveerde op Gran Canaria de beschaving. Die opende de mogelijkheid tot de consumptie van een ‘Breakfast’; een reeks vette happen waarvan de gemiddelde cardioloog een acute hartaanval krijgt. Vandaag de dag wordt het eiland bevolkt door toeristen. Eigenaardig genoeg nemen die de gewoonten van de holbewoners weer over, hetgeen zich toont in de dresscode;
het heersende tenue de ville is ontblote hangbuik.

 

sandalen
Voor de onderzijde van het lichaam wordt daarentegen geopteerd voor de aangeklede ventilatieschoen.

 

broodzak
De leeftijd van de meeste overwinteraars moeten wij nog
maar zien te halen. Op de plaatselijke markt manifesteert
zich dat in een veelsoortig aanbod Nordick walkingsticks,
de sportieve wandelstok die het flaneren over de boulevard
zo vergemakkelijkt.
Op dit eiland is Hollands ergste vrees bewaarheid geworden: een bezetter die niet meer vertrekt. De voertaal is hier dan ook niet Spaans, maar inderdaad: de taal die klinkt alsof je een hap roestige scheermesjes probeert door te slikken.

 

lunch
Maar goed, de wijnboer offert zich wel weer op. Onder een parasol eten we een bord gefrituurde inktvisjes,
een berg rauwe uien, met knoflook ingesmeerde broodjes en een bak Moggo. Buitengewoon smakelijk weg te spoelen met een halfje Marqués de Cáceres blanco. Daarna zetten wij ons, met een energie als hadden wij een staaf krypton opgegeten, aan de arbeid.

 

kaart
Met gepast leedvermaak (de krant duidt het weer in Nederland aan met de K van Kloteweer), huren we een eenvoudig onderkomen en beginnen onze zoektocht naar de lekkerste wijn ter wereld.

Cliquez ici voor het vervolg, en een filmpje!

 

Meer hotnews

Blijf au courant!

Op de hoogte blijven van het laatste hotnews over Chateau La Tulipe?
Neem een gratis abo op de Slurp! nieuwsbrief.

Gratis abo