fbpx

Overleven in Aix 12 januari 2014

aix
Tijdens onze Provence-reportage logeren we in Aix-En-Provence; een lucide stad die je omarmt en beschermt. In het gefilterde licht van de platanen op de weidse pleinen met de gladgesleten tegels kun je een ochtendroseetje drinken en de Var-Matin lezen. Tegen de bourgeoispanden van gele steenblokken en mintgroene luiken weerkaatst het schrille gepiep van zwaluwen en het geklater van de fontein.

 

terras
De stad wordt doorsneden door de Cours Mirabeau; een brede allée omzoomd door platanen en drukke terrasjes.
‘Daar wil ik eten!’ denk je dan. ‘Bij brasserie Les Deux Garçons sinds 1792! Daar zit het vol! Daar moet het goed wezen!’ Als een murene uit een rotsspleet schiet je naar voren om, desnoods met geweld, het laatste vrije tafeltje te bemachtigen.

 

ober Maar ach, in brasserie Les Deux Garçonssinds 1792 lopen ze niet zo hard. En waarom zouden ze? De hut zit toch wel vol.
Hier sloffen (om het woord ‘werken’ te vermijden) obers die in de loop der eeuwen zijn geëvolueerd tot restaurantfossielen, die instinctief precies de andere kant uitkijken dan die waar een gast een bestelling wil plaatsen.
Het is werkelijk een feest om gade te slaan hoe zij, het dienblad hoog geheven, traag als voorwereldlijke schildpadden, de menigte doorkruisen en de om aandacht smekende gasten hooghartig negeren.Maar het kan erger. Want als je er door verbeten volhouden in zou slagen iets te bestellen, wat dan? Welnu, in dat onwaarschijnlijke geval wordt de hoopvolle terrasgast getrakteerd op treurige halffabrikaten die nauwelijks ontdooid, dan wel vrijwel verkoold ter tafel verschijnen.

 

lossen
Naar de buren dan maar? Mis poes. Het gaat te goed in Aix. De niet-aflatende toeristenstroom die jaar in jaar uit het Provencesprookje wil komen aanschouwen, voorziet alle restaurants aan de Cours Mirabeau elke dag opnieuw van vers kanonnenvoer voor hun pinapparaten. ‘Snel klaar, snel geld’ lijkt het devies. ‘s Ochtends in alle vroegte worden de nauwe straatjes aan de achterkant van de restaurants aan de Cours verstopt door vrachtwagentjes van de diverse groothandels.

 

steekwagens
Daar gaan de dozen met plofkippen, fabrieksballen en kant-en-klaarsmaakjes. Convenienceproducten, heet dat in vaktaal.
Maar voor wie is dat convenient? Niet voor de gast in elk geval. Bah, een zo goedkoop mogelijk product voor zo veel mogelijk geld verkopen. En daar je zakken mee vullen. Je zou er boos om kunnen worden.
Gelukkig is dat ook gebeurd. Er zijn mensen boos om geworden.

 

Fait Maison

faitmaison
De Franse regering, het Conseil Général, heeft besloten tot een aanval op deze voedselpiraterij. Zoals wijn een aoc heeft, een herkomstgarantie, werd ook voor restaurants een speciale aoc in het leven geroepen: ‘Appellation fait maison’.
Sinds juli 2013 zijn Franse restaurants wettelijk verplicht om bovenaan de menukaart te vermelden of hun gerechten wel in eigen keuken zijn bereid met verse spullen. Bij het niet nakomen van deze maatregel kunnen boetes en zelfs straffen worden opgelegd.
Restauranthouders klagen: ‘Dan wordt alles duurder, moeten we de prijzen verhogen, blijven de klanten weg, werkgelegenheid, crisis.’
Maar het parlement is onverbiddelijk: ‘De kwaliteit van La Gastronomie Française mag niet worden verkwanseld.’

Hier en Nu versus Daar en Dan

Prijs je gelukkig! Wij maken iets geweldigs mee! Wij zijn getuige van de laatste levende exemplaren van een uitstervende soort: de homo loquens, de sprekende mens. De generatie na ons zal namelijk eerder met een oplichtend schermpje communiceren dan met een levend mens.
sms
Geluk wordt gedefinieerd als ‘Het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden’. Deze vier gasten bij Les Deux Garçonssinds 1792 zijn dat zichtbaar niet. Ze zitten daar weliswaar samen, maar gaan telefonisch vreemd met een ander. Opnieuw een waarschuwing aan de chef: dat krijg je d’r nou van, als het eten niet te hachelen is; dan gaan ze met hun telefoon zitten pielen.

 

vader
Als ik vroeger wel ‘ns met mijn vader alleen was, ging hij mij dingen leren. Of verstoppertje met me spelen, of bergbeklimmen.
Zo niet deze papa. Tijdens het, volgens de scheidingsconvenant verplichte, wekelijkse etentje met zijn nazaat, zit hij de hele avond met zijn nieuwe vriendin te sms’en.

Maar goed, terug naar de maaltijd

dikkie
De lunch is in Frankrijk het belangrijkste moment van de dag. Een dagelijks terugkerend feestje dat het leeuwendeel van de Fransen buiten de deur viert. Rond elf uur ‘s ochtends begint men zich daar al op te verheugen (en neemt het werktempo navenant af); om klokslag twaalf zoent een beetje Fransman de patron in zijn favoriete restaurant op beide wangen en knoopt handenwrijvend het servet om. Werknemers ontvangen van hun bedrijf een lunchtoelage van ongeveer een tientje per dag. Daarom serveren de meeste eetgelegenheden voor die prijs een dagelijks wisselend ‘Menu du Jour’.

Menu du Jour

plein
Dit is wat je in Aix moet doen: trek gerust een op-en-neertje over de Cours Mirabeau, drink er een kop koffie om even lekker mensen te kunnen kijken, maar ga er NIET eten. Sla op het eind linksaf naar de Place Richelme. Daar tref je een levendige markt waar de restaurantjes, die op allerlei schilderachtige pleintjes achter het marktplein verstopt zitten, dagelijks hun verse spullen inslaan.

 

markt
Verlustig je aan die markt, maar ga daarna op veldtocht naar de onooglijke zaakjes achter het plein, waar je voor een Prix d’Ami een uitstekend Menu du Jour eet.
Bon Appétit.

 

resto

Meer hotnews

Blijf au courant!

Op de hoogte blijven van het laatste hotnews over Chateau La Tulipe?
Neem een gratis abo op de Slurp! nieuwsbrief.

Gratis abo