fbpx

leesfragment

 

 

Niemand moet mij vertellen wat ik wel en niet mag doen

Veel mensen kunnen slecht tegen gezag. Een bekend verschijnsel; zelfs een welgemeend advies wordt soms al opgevat als een schop tegen het zere been.

Lees hier hoe truffelvarken Bellefleur uit De druivenfluisteraar, daarmee omgaat.

 

………………………………………………

Zachtjes in zichzelf knorrend dribbelde Bellefleur naast Janty. Ze sloegen een zijpad in dat naar het klooster leidde. Het fraai gerestaureerde gebouw werd smaakvol aangelicht en op het gazon flakkerden tuinkaarsen. Achter een groot raam bewogen mensen. Gedempt door het glas klonk beschaafd geroezemoes. Opeens rook Bellefleur de Geur.

Die mysterieuze geur, zo intens en delicaat. De geur die alle andere geuren in het niet deed vallen. De geur die haar van zinnen beroofde, de geur die haar krankzinnig van begeerte maakte. De geur die…

Met een woeste ruk van haar kop bevrijdde ze zich en schoot er met riem en al vandoor.

***

De man in het groenfluwelen colbertjasje nipte van zijn Veuve Clicquot. ‘Wat een enig idee, Charles,’ zei hij met een hete aardappel in zijn keel. ‘Een expositie om middernacht! Enig! Wat inspireerde je om dat zo te doen?’

Zijn gesprekspartner droeg een strak getailleerd gilet van auberginekleurige zijde. Minstens even bekakt antwoordde hij: ‘Omdat ik deze werken Nocturnes noem, Pierre-Auguste. En zoals je weet, maakt de werking van het licht onvervreemdbaar deel uit van mijn oeuvre. En licht komt ’s nachts nu eenmaal het beste tot zijn recht.’ Er passeerde een ober met een zilveren dienblad. ‘Ha, paté aux truffes!’ Met spitse vingers pikte de kunstenaar een toastje van het blad. ‘Jij ook?’

‘O, verrukkelijk! Die grote stukken truffel erop! Ik adoréér truffels!’

Charles nam een hap en wees met volle mond naar een zwerfkei met een gat waarin een rood lampje was aangebracht dat aan en uit gloeide. ‘Kijk, dit werk bijvoorbeeld, Egosensitief, symboliseert de cadans van het innerlijk leven. Ik ben verheugd en vereerd dat onze vriendin Marie-Elise mij de gelegenheid heeft geboden mijn nocturnes hier op dit uur te exposeren.’

‘Mes félicitations, mon cher. Het is inderdaa…’

Op dat moment werd het gezelschap opgeschrikt door een klap en glasgerinkel. In een wolk van splinterend glas barstte een wild knorrend varken door de tuindeur. Mannen vloekten, vrouwen begonnen te gillen, obers renden schreeuwend door elkaar heen, champagneglazen spatten kapot op de vloer.

***

In de algehele paniek had Janty zich door de menigte in de expositiezaal geworsteld, op jacht naar zijn ontsnapte varken. Uiteindelijk zag hij haar bij een buffet vol truffels en ganzenlever. Ze stond rechtop, haar voorpoten op het witte damast, en scholfde knorrend van genot een zilveren blad met toastjes truffelpaté leeg.